GMCMN: Ecstasy to Catastrophe 2 (Thai Language)

August 2004
Volume 9 No.8

July 2004
Volume 9 No.7

Features

For English language click here

สกอทช์ โ จนส์ เล่าถึง

จากความปิติยินดี..สู่หายนะ!!

เดือนที่แล้ว,
หลังจากที่ถูกชนโดยหญิงขี้เมาแล้วขับหนีไป, พวกเราทิ้งสก๊อท โจนส์ไว้ในห้องพยาบาลด้วยอาการคอหัก กระโหลกแตก, เส้นเลือด ที่เลี้ยงสมองขาด, กระดูกเชิงกรานแตกชนิดผ่าตัดไม่ได้, ซี่โครงพกช้ำ, มือทั้งสองเคล็ดและบวม, ขาและต้นขาบาดเจ็บสาหัส รวมทั้งเท้าหนึ่ง ข้างที่มีกรอบเหล็กครอบอยู่ เพื่อนที่ดีที่สุดของเขาคือ นายมอร์ฟีน

วันที่สี่ :
ผมถูกย้ายไปอยู่ห้องของผมเองไม่มีเสียงกรีดร้องเสียงครวญคราง จากคนข้างๆ อีกแล้ว ผมเป็นสุขดีแต่ลำตัวของผมยังคงบวมอยู่

ข่าวดี :
ผมไม่ต้องนอนอยู่ในห้องที่ต้องดูแลคุมเข้มกันอีกแล้ว

ข่าวร้าย :
ผมไม่น่ารักน่าดูเลยเส้นผมของผมเหมือนเส้นสาหร่ายที่มันถูก น้ำมันลอยมาผสม หลังจากที่มีคนทำน้ำมันหกลงในทะเล ขาทั้งสองข้างบวมใหญ่, เฉพาะขาข้างขวามีขนาดใหญ่กว่าเดิม 2 เท่า ขาอ่อนและก้นมีหลายสีสรร เมื่อเทียบกับสีผิวบริเวณอื่นแล้วเหมือนกับเป็นคนละคน (ผมไม่เข้าใจถึง ความเสียหายและความเจ็บปวดตรงบริเวณนี้ จนกระทั่งผมได้เห็นสภาพรถ จักรยานยนต์ของผมในที่จอดของสถานีตำรวจ ถังน้ำมันเป็นรอยยุบลงไป เนื่องจากขาและก้นของผมถูกกระแทกอย่างแรงรวมทั้งหน้าท้องของผมด้วย) ถุงอัณฑะบวมและมีหลายๆ สีผมรู้สึกครึ้มอกครึ้มใจ นึกถึงเรื่องตลกเก่าๆ ที่ชายคนหนึ่งขอให้จินนี่บันดาลให้เขามีองคชาติที่ใหญ่ขึ้น แต่กลับได้ถุงอัณฑะที่ยาว 10 นิ้วแทน ผมไม่ทราบจริงๆ ว่าทำไมลูกอัณฑะของผมยังคงกลมอยู ่เหมือนเดิมไม่แบนเป็นแพนเค้กกว่าผมจะพลิกตัวนอนตะแคงได้มัน ช่างยากเย็นเหลือเกิน
ผมชอบเตียงที่ปรับได้พร้อมกับที่กั้นกันตกนี้มากเพราะมันมีปุ่มกดบอกพยาบาล ให้นำมอร์ฟีนมาให้ผม ผมไม่ชอบอยู่กับที่นอน และหมอนเลยที่นอนคิดสิ่ง ที่คลุมด้วยพลาสติกครึ่งแข็งครึ่งนุ่มเป็นหลุมตรงกลางเหมือนกับว่า มันออกแบบมาให้กลิ้งตัวไปมาเหมือนการขึ้นเขา ส่วนหมอนข้างในคือความหนาของ โมเลกุลฝ้ายเพียงโมเลกุลเดียว, แบน,บางตรงกันข้ามกับขนนกที่ว่านุ่มอาจ ยัดด้วยส่วนต่างๆ ของเป็ดเช่นเท้า กระดูก และปาก ไม่มีคนไข้คนใดที่จะ ขโมยหมอนแบบนี้ ถ้าบังเอิญมีคนใช้หมอนเป็นอาวุธฟาดกันคนถูกฟาด ต้องเข้าห้องฉุกเฉินเป็นแน่แท้

วันที่ห้า : เป็นวันที่เลวร้ายที่สุด
อาการบวมยังมีอยู่ ผมเจ็บปวดไปหมดทุกส่วน เที่ยงวันกระเพาะปัสสาวะ ของผม หยุดทำงานผมสงสัยว่าเขาคงจะตื่นขึ้นมาเห็นเพื่อนๆ อวัยวะ ด้วยกันบิดเบี้ยว ผิดรูปร่างจึงตกใจถึงขีดสุด นางพยาบาล ต้องใช้หลอดสวน ปัสสาวะซึ่งมัน เป็นทั้งเพื่อนและศัตรูของผม และเอาออกหลังจากการผ่าตัดเท้า เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ผมต้องโดนใช้กระโถน ถ่ายที่เตียงโดยที่ทำความสะอาด ด้วยตนเองไม่ต้องเดือดร้อนพยาบาลซึ่งก็ไม่ได้สะอาดเหมือนผมเคยทำเองแ ถมเร็วมากด้วยผมจึงเข้าใจคนที ่ช่วยเหลือตนเอง ไม่ได้ที่อยู่ในโรงพยาบาลดีขึ้น และถ้าต้องมานอนให้พยาบาลทำธุระส่วนตัวให้อย่างถาวรให้ผมตายเสียดีกว่า จะให้กินยาเม็ดหรือยา น้ำหรือแก๊สหรืออาจเป็นไวตามิน 357 แมกนั่มยิงผมเลย...

ผมมีชีวิตอยู่ได้เพราะ 3 สิ่ง
1.โชค, โชคที่มันดี
2.สุขภาพที่แข็งแรงของผมเอง
3.ครูฝึกที่สอนวิธีการขี่อย่างปลอดภัยให้ผม : ใส่เสื้อผ้าที่ปกป้อง ผมใส่หมวกกันน๊อคแบบเต็มหน้า, รองเท้าหนังและถุงมือ, กางเกงและเสื้อแจ็คเก็ทแขนยาว บาดแผลบนผิวหนังจึงมีที่เดียวคือตรงข้อมือระหว่างปลายแขนเสื้อแจ็คเก็ทและขอบถุงมือ

บทเรียนรถจักนยายนต์ที่หนึ่ง :
คุณจะเสี่ยงเพราะคนขับรถส่วนใหญ่จะมองไม่เห็นคุณ พวกเขาไม่สนใจคุณ คุณเล็กกว่าคุณเป็นสิ่งรบกวนที่มีเพียงยาง 2 เส้น ถ้าคุณเป็นผู้ชายคนขับรถบางคน อาจมาชนคุณ แล้วคุณก็จะไม่มีโอกาสได้จีบลูกสาวของพวกเขา คุณขี่เร็วแข่งกับลม..ไม่มีคนเห็น

เชื่อหรือไม่, เสื้อนิรภัยที่ใส่นี้ ไม่ร้อนอย่างที่คิด
คุณสามารถหาได้ตามร้าน!

บทเรียนที่สอง :
อาจเกิดอะไรขึ้นได้ทุกเมื่อขณะที่คุณขี่ไปด้วยความเร็ว 100 กิโลเมตรต่อ
ชั่วโมง ศรีษะของคุณจะเป็นอย่างไร ถ้ามีหินกระเด็นออกมาจากรถคันอื่น แมลงปีกแข็งตัวโตมากบินมากระทบหน้าหมวกกันน๊อคของผมเสียงดังราวกับเสียงปืนและทำให้ผมหงายไปหนึ่งนิ้ว ถ้าไม่มีหมวกกันน๊อคคุณจะเป็นอย่างไร? ถ้าแมลงแถบเอเชียตัวใหญ่มากๆ บินมาชนกับแก้มของคุณ ?

บทที่หนึ่งและสองกลายมาเป็นบทที่สาม : ใส่ทุกอย่างที่มันช่วยปกป้องตัวของคุณ ถ้าไม่นึกถึงตนเองก็ขอให้นึกถึง คนที่รักคุณเถอะนะ โดยเฉพาะเวลาที่คุณขี่รถคันใหญ่ที่วิ่งเร็ว บนถนนที่สภาพแย่ ใส่หมวก กันน๊อคแบบเต็มหน้าและทำจากวัสดุที่แข็งแรง พบว่าการบาดเจ็บบริเวณ ศรีษะจะเกิดที่คาง 20 % ผมมีชีวิตอยู่เพราะผม ใส่หมวกนิรภัยครับ

ในวันที่หก
ทุกอย่างดีขึ้น ผมรู้สึกว่าผมอยู่ที่นี่นิรันดร คนมาเยี่ยมแล้วก็ไป ผมหลับแล้วก็ตื่น นางพยาบาลมาแล้วก็ไปโดยเอาเลือดของผมไปด้วย ห้องของผมเต็มไปด้วย บัตรอวยพรและก็ดอกไม้ โทรศัพท์ดังบ่อยมาก บางครั้งผมจะรู้ว่าโทรศัพท์วาง อยู่ตรงไหน แต่กว่าจะยกหูขึ้น มันอาจดังเป็นครั้งที่ 37 แล้ว

ผมเป็นอย่างไร?
อืมม..คอหัก, เท้าแตก, กระดูกเชิงกรานแตกเป็นชิ้นๆ , ขี่รถไม่ได้, เดิน, เต้นรำ, เดินป่า, เล่นสเก็ท, สกี, ดำน้ำ, ออกกำลังกาย, ทำสวน, เล่นพริสบี้, มีเพศสัมพันธ์ไม่ได้ทั้งสิ้น มีบัตรอวยพรจากป้าของผม “พวกเราดีใจมากที่ ทุกอย่างดีไปหมดสำหรับหลาน” ผมหัวเราะออกมาอย่างดังและเจ็บปวดรวดร้าว ตรงซี่โครงด้านในจากการมองของคุณป้า ในเมื่อผมไม่ตายทุกอย่างจึงดีไปหมด ยังมีปัญหาในบางแห่ง แต่ส่วนใหญ่ในร่างกายของผม มันอยู่ดีมีครบและผม ทำธุระส่วนตัวได้ด้วยตนเองอีกครั้งหนึ่ง

To Part 3

Good Morning Chiangmai News Magazine Company Limited.
20/1Ratchamanka Rd., T.Phrasing, A.Muang, Chiangmai 50200
Tel:0-5327-8516, Fax:0-5328-1242, E-mail:gmorning@loxinfo.co.th
Copyright ฉ 2002, Good Morining Chiangmai All Rights Reserved : Developed by

Website Hosting Donated by Sites Computer Resources, Inc.