Good Morning Chiangmai News Online - News, Views and Information

September2004
Volume 9 No.9

Features

For English language click here

สกอทช์ โ จนส์ เล่าถึง

ตั้งแต่ถูกชนจนถึงเวลากลับบ้าน กินเวลา 9 วัน

สรุปเรื่องราวอุบัติเหตุปางตายของเขาด้วยอารมณ์ขัน หลังจาก 3 วันที่ต้องรักษาตนเองอย่างตั้งใจ, การขอร้องให้แพทย์อนุญาตให้ผมกลับบ้าน, การสวดมนต์อ้อนวอนศาสดาของทุกศาสนาและการสัญญากับนางพยาบาลว่าผมจะส่งเลือดมาให้ตรวจทุก 3 เดือน ผมก็ได้ออกจากโรงพยาบาล!

ถ้าผมนอนนิ่งๆ อยู่บนเตียงผมจะรู้สึกปกติดีทุกส่วนกลับสู่สภาพเดิม ไม่แตกหัก แต่เวลาเคลื่อนไหวมันเจ็บปวดไปหมดจนทำอะไรไม่ได้ผมไม่ต้องกินยา แก้ปวดอีกต่อไปแล้ว แต่ก็ยังกินไวตามินอื่นต่อไป, ไม่ว่าจะเป็นเกลือแร่หรือ สมุนไพรที่คนที่ผมนับถือแนะนำมา: แคลเซี่ยม, แม็กนีเซี่ยม, ซิลิคอน, สาหร่ายเกลียวทอง, หญ้าเมล็ดผักชีสกัด, ผงโปรตีน, เลคซิติน, คอนดรอยติน, กลูโคซามีน เอ็มเอสเอ็ม, เอฟบีไอ, ดับเบิ้ลยู-40, ตาจิ้งจก, เล็กเท้าของยุง

หลังจาก 3 สัปดาห์, เท้าที่ครอบไว้ด้วยเหล็กของผมกลับมาสู่ขนาดและสีเดิม ผมยังคงต้องยกมันขึ้นเป็นประจำเหนือหัวใจ จะให้ดีต้องยกในขึ้นไปเหนือหัวไหล่เอาไปแทนศรีษะ ผมต้องจำกัดเวลาการใช้ไม้ยันรักแร้เพราะเลือดจะไหลลงไปที่เท้ามากเกินไป มีอยู่ครั้งหนึ่งที่เท้าของผมรวมเลือดทั้งหมดในร่างกายของผม จนทุกคนหันมามอง ผมจึงแนะนำมันกับทุกคน, ทุกที่ เพราะทุกคนจะเห็นมันก่อนเห็นตัวผม มันเป็นจุดเริ่มต้นและบทลงท้ายของการสนทนา เมื่อหลายคนมองดูมันดีๆ...สีม่วงคล้ำและมีเหล็กดามดูเหมือนมันจะระเบิด.....พวกเขามองมันใหญ่เลย, แต่ไม่ใช่ด้วยความอิจฉา กระดูกเชิงกรานและขาหนีบกลับมามีสภาพปกติและสีเหมือนเดิม
ตอนกลางคืนเท้าแฟรงเก้นเข้าไปอยู่ฝัน ร่างกายทุกส่วนของผมต้องการพักผ่อน แต่เท้าแฟรงเก้นของผมเจ็บปวดเหลือทน ผมได้ยินมาว่าแผลที่รักษาจะเจ็บปวดมากกว่าแผลที่เกิดสดๆ ร้อนๆ , เมื่อเส้นประสาทมีการต่อใหม่ ผู้ป่วยจะเจ็บปวดมาก ดังนั้นวันนั้นทั้งวันเท้าของผมมาอยู่ที่ใจ ผมต้องหาที่อื่นๆ ให้มันอยู่มั้ยเนี่ย?

คอของผมเคลื่อนไหวได้เล็กน้อย แต่ผมจะไม่มีวันไปนั่งดูการแข่งขันปิงปองเด็ดขาด, แพทย์ผู้ผ่าตัดเส้นประสาทของผมบอกว่ากระดูกของผมได้รับการรักษาอย่างดี เพียงแต่ต้องใส่ที่รัดรอบๆ คอเพื่อป้องกันไว้ ซึ่งผมไม่ชอบมันเลย แต่ก็หวั่นใจที่จะเอามันออก สวัสดีครับ ผมคอหักครับ เหมือนซุเปอร์แมรคริสโตเฟอร์ รีฟ เลย
ผมต้องการความสงสารและเห็นใจจากคนขายรถให้ผมและพวกเขาก็จ่ายค่ารับประกันให้ผม 400 ดอลล่าร์ ผมใส่ที่รัดคอและคิดว่าเท้าที่กรอบด้วยเหล็กจะดึงความเห็นใจได้ดี “เราเข้าไปคุยกันด้านหลังดีไหม? (มันไม่ดีสำหรับธุรกิจขายรถที่จะมีใครสักคนยืนอยู่ในห้องโชว์สินค้า พร้อมด้วยไม่ค้ำรักแร้ และที่ลำคอมีที่รัดอันแสดงว่าคนๆ นั้นคอหัก) พวกเขาคืนเงินให้ผมพร้อมกับข้อเสนอขายรถ 3 ล้อที่มีที่วางไม้ค้ำรักแร้ให้ผมครับ

อ๊อส, ผู้เชี่ยวชาญการนวด เข้ามาในชีวิตของผม เขาอายุ 27 ปี หนัก 250 ปอนด์ พอที่จะริดแขนของผมออกได้อย่างง่ายดาย เขารู้จักชื่อของกล้ามเนื้อ กระดูก, เอ็น และส่วนต่างๆ ในร่ายการผม เมื่อเขาบอกผมว่าเขากำลังนวดตรงไหนอยู่ขณะนั้น ผมเข้าใจ แต่เฉพาะคำบอกตำแหน่ง นอกนั้นฟังไม่รู้เรื่อง
ผมรู้สึกกังวลเป็นครั้งแรกที่เขาจับคอของผมและหมุนเบาๆ จนกล้ามเนื้อพลิก ผมรู้สึกดีมากเขาทำให้ความเจ็บปวดหายไป และทำให้ผมเหลียวไปมาได้ เขาสอนให้ผมออกกำลังคอและยืดคอเอง
สัปดาห์ต่อมาผมพบกับแพทย์ผู้ซึ่งเอาเหล็กออกจากเท้าให้ผม จากนั้นก็ใส่เฝือกเท้าของผม รูปร่างแบบรองเท้ากีฬา
3 วันหลังจาการผ่าตัดเอาเหล็กออกจากเท้าของผม ผมเดินรอบๆ รถของตนเองโดยไม่ต้องใช้ไม้ค้ำ ไม่เร็วและไม่ต้องย่ำเท้าแรงๆ ทั้งๆที่ไม่มีไม้เท้าและไม้ค้ำ ผมมีความปิติยินดีที่ผมรักเฝือกรูปรองเท้ากีฬานี้มาก ผมขับรถของผมไปยังร้านซักผ้า, เดินเข้าไปและเดินกลับออกมาขึ้นรถ ผมเวียนหัว ผมกำลังเดิน!

ผมโทรไปโอ้อวดกับเพื่อนหลายคน แต่ผมก็ได้แต่ไปถึงแค่ร้านซักผ้า เดินเข้าและก็เดินออกใช้ขากับเท้าเท่านั้นเอง
ผมไปเยี่ยมครอบครัว ผมเดินจากรถเข้าบ้าน ใครคนหนึ่งพูดว่า “เสียใจด้วยนะที่คุณต้องเป็นเช่นนี้” ผมตอบว่า “หุบปากเลยผมกำลังเดินอยู่! ผมไม่เคยสนว่าเกิดอะไรขึ้น! ผมกำลังเดินอยู่!” คุณจะเดินกับผมไหม?

Scott the survivor can be found doing his
musical thing at The Hug.

บางคนยังติดอยู่กับอดีตพวกเขายังคงอยู่กับเหตุการณ์ครั้งนั้นตอนที่รถชนกันผมกำลังมีความสุข แต่พวกเขาเศร้ากัน ผมเล่นกีฬาเล็กน้อยโดยไม่ใช้ไม้ค้ำตอน 4 ทุ่มผมหมดแรงแต่สดชื่น, หอบและใจสั่น วันต่อไป ผมต้องเดินโดยไม่มีคนช่วย การที่ทุกส่วนกำลังเข้าที่ของ มันทำให้ผมเจ็บปวดมากผมบอกกับตัวเองว่า “ผมได้เดินเมื่อวาน ผมจะเดินพรุ่งนี้” แต่แล้วผมก็ไม่ได้เดินพรุ่งนี้ ความกังวลของผมก็คือ ผมทำมันหักอีกแล้ว เท้าแฟรงเก้นต้องกลับมาอีกแน่ๆ 2-3 วันต่อมา ผมลุกจากเตียงเดินออกจากห้องนอนไปยังห้องโถงผ่านห้องครัว และไปถึงระเบียงบ้านโดยไม่มีเฝือก, ไม่มีไม้ค้ำ เท้าเปล่าๆ ผมมีความรู้สึกว่าตัวเองมีอายุ 11 เดือนและกำลังเดินไปหาคุณแม่ผู้ซึ่งนั่งคุกเข่ายื่นมือมารับเพื่อเร่งเร้าให้ผมเดินไปหาหล่อนให้ได้ ผมร้องให้ 3 เดือน หลังจากอุบัติเหตุ ผมกำลังเดินแบบเท้าเปล่า

เวลาฝึกออกกำลังและยืดตัวยังมีอีกหลายชั่วโมงนับไม่ถ้วน, แต่ก็ยังต้องฝึกเดิน เพื่อให้เท้าและข้อที่งอกลับสู่สภาพเดิม เสียงของอ๊อสก้องอยู่ในใจของผม และทำให้ผมก้าวเดิน “คุณต้องฝึกเท้าของคุณให้ทำในสิ่งที่คุณต้องการจะทำ” “กระดูกทุกส่วนจะเป็นเนื้อเดียวกันถ้าคุณไม่ให้มันเคลื่อนไหวไปคนละทาง” “ถ้าคุณไม่หัดเดินคุณจะเดินไม่ได้ตลอดไป” “หัดกระโดด 50 ครั้งก่อน ต่อไปค่อยเพิ่มเป็น 100” “ให้เดินบนปลายเท้าทุกวัน” 6 เดือนหลังจากอุบัติเหตุ, ผมต้องหยุดทำงาน, เก็บทุกสิ่งที่ผมใส่ใจไว้ในห้องเก็บของและเดินทางมาเอเชีย, ขี่รถจักรยานยนต์อีกครั้งในเวียตนาม, ผมเรียนรู้ที่จะขี่ในที่ต่างๆ เช่น ทางเกวียน, ทางม้า, แพะ, หมู, ไก่ มีครอบครัว 6 คน นั่งบนรถกูตเตอร์, รถประจำทาง รถบรรทุกวิ่งสวนทางมาในช่องทางของผม ขณะนี้ผมอยู่ในประเทศไทย ในบ้านของผม และผมมีรถคาวาซากิ 1000 ซีซี แซสเอ็กส์ –10 ผมกำลังฉลองชีวิตใหม่ของผม

คำแนะนำหรือ? บางครั้งมันต้องใช้เหตุการณ์ที่เกิดใกล้ๆ ตัวคุณมาสอนใจคุณให้มันฝังลึกลงไปในจิต สวมหมวกนิรภัยสิครับ! ผมจะไม่มีวันได้มาเขียนเรื่องนี้ถ้าผมไม่สวมมัน สวมใส่เสื้อผ้าที่ป้องกันเต็มที่, ถุงมือ, รองเท้าบู๊ท ซึ่งถ้าผมไม่สวมสิ่งเหล่านี้ ผมคงต้องนั่งรถเข็นเป็นแน่ๆ
จงใช้ชีวิตให้ปลอดภัย เดี๋ยวนี้ เวลานี้ เพราะอาจเป็นเวลาสุดท้ายของคุณ!

Good Morning Chiangmai News Magazine Company Limited.
20/1Ratchamanka Rd., T.Phrasing, A.Muang, Chiangmai 50200
Tel:0-5327-8516, Fax:0-5328-1242, E-mail:gmorning@loxinfo.co.th
Copyright ฉ 2002, Good Morining Chiangmai All Rights Reserved : Developed by

Website Hosting Donated by Sites Computer Resources, Inc.