Read this page in Enlish version

นักดนตรีอาชีพ นักแสดงตลกและนักเขียนชาวอเมริกันชื่อสก๊อต โจนส์ ซึ่งแสดงที่ร้าน ฮัก ถนนราชราชดำเนินและสอนภาษาอังกฤษเป็นบางครั้ง นอกจากนี้เขายังตั้งองค์กรไม่แสวงหาผลกำไรเพื่อหาเงินช่วยประชาชนในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ชื่อ กีฟแอนด์ลีฟ

เมื่อ 18 เดือนที่แล้ว ผมเก็บเสื้อผ้าลงกระเป๋าแล้วก็ออกเดินทางเรียนรู้โลก... ใน 10 ประเทศก่อน หลังจาก 2 สัปดาห์ในฮาวาย ต่อมาจีน และ 2 เดือนในเวียตนาม ประเทศไทยเป็นอันดับต่อมากรุงเทพเป็นเมืองที่ยุ่งมากและมลพิษมากด้วย

ผมจึงเดินทางมาเชียงใหม่ในวันถัดมา ผมรู้สึกว่ามันเป็นบ้าน ผมอาศัยอยู่ที่นี่เอง ผมเดินทางกลับไปอเมริกา ครั้งหนึ่งไปจัดการกับข้าวของที่บ้านและคว้ารถจักรยานยนต์ขี่ไปเยี่ยมครอบครัวและเพื่อนๆ

นอกจากพวกเขาแล้ว มีอยู่สิ่งเดียวที่ผมคิดถึงมากๆ เกี่ยวกับอเมริกา มันคือกระดาษชำระ ที่จะมีอยู่ทุกห้องส้วม (ที่นี่ ผมไม่แน่ใจว่าผมจะต้องทำอย่างไรกับที่ฉีดน้ำที่อยู่ในห้องส้วมของคนไทย และหลังจากที่ฉีดล้างชำระแล้วคนไทยทำอย่างไรให้มันแห้ง? ทำไมคุณจึงไม่เห็นคนเชียงใหม่เดินออกมาจากห้องส้วมโดยไม่มีรอยเปียกน้ำบริเวณส่วนล่างของเสื้อผ้า คนไทยสวมใส่ผ้าอนามัยแบบไม่มีใครรู้กระมัง? ผมควรพกพาเครื่องเป่าผมทุก ครั้งที่เข้าห้องน้ำไหมเนี่ย? )

ตอนนี้ผมกลับมาแล้ว มาที่นี่ด้วยความเสียใจอยู่เรื่องเดียวคือ : ผมควรจะย้ายมาเสียตั้งแต่หลายปีก่อนแล้ว ผมรักเชียงใหม่ตรงที่มันมีส่วนผสมของท้องถิ่นกับความเป็นนานาชาติ คุณจะเห็นสาวผมบลอนด์ที่สูง แข็งแรง ใส่เสื้อยกทรงตัวเดียวเดินไปไหนมาไหนกับกระเป๋าสะพายใบใหญ่เท่าควาย แต่กระเป๋าคงหนักกว่าควายผมว่า คนไทยผิวเนียน หน้ายิ้ม ที่สถานีรถไฟ (“คุณจะไปที่ไหน? เชิญไปเดินป่า/ต่อวีซ่าเพียงวันเดียว พร้อมด้วยการไปล่องแพ ขี่ช้างผ่านน้ำตก ในขณะที่กำลังเรียนทำอาหารไทย คุณก็สามารถใช้บริการนวดไทยไปด้วย)

ชีวิตที่ดีที่สุดในเชียงใหม่ก็คือตรงที่มันตั้งอยู่ ตอนเหนือของประเทศไทย ผมมีรถจักรยานยนต์คันใหญ่ และผมก็ขี่มันท่องเที่ยวสนุกสนานมาก ผมได้เขียนเพลงเกี่ยวกับการท่องเที่ยวของผมนี้ (ชื่อเพลงว่า “แอนท์ อิท แกรนด์ อิน นอร์ธเทิร์น ไทยแลนด์”) แต่เพลงที่ไม่มีดนตรีก็เหมือนกับรถจักรยานที่ไม่มีล้อ เครื่องเป่าผมที่ไม่มีไฟฟ้า หรือตะเกียบที่มีอันเดียว ขอเชิญมาสัมผัสบรรยากาศที่ห้องอาหาร ฮัก มาชมภาพใหญ่ๆ เปียโน กีต้าร์ รับประทานอาหารอร่อย ..... และมาฟังเหตุผลอีกสักพันเหตุผลว่าทำไม ผมจึงรักเชียงใหม่.

เสียงระฆังวัดตีบอกเวลาตี 4 บรรดาพระสงฆ์ตื่นขึ้นมา นกร้องเพลงและไก่ขันรับฟ้าใหม่ ตลาดสดเต็มไปด้วยผู้คนที่มีอัธยาศัยดี
คุณมองเห็นได้จากในดวงตาของพวกเขา ในตัวเมืองเชียงใหม่, เมืองแห่งรอยยิ้ม เริ่มวันใหม่อย่างมีชีวิตชีวา ส่วนในชนบท เป็นเมืองแห่งฝันของนักขี่จักรยานยนต์
ถนนที่คดเคี้ยวเหมือนงู พาคุณมุ่งสู่ป่า ผ่านกอไผ่และควาย ที่เนื้อตัวเต็มไปด้วยขี้โคลน ขี่รถไต่เขาที่หนาวเย็น มีธารน้ำเย็นๆ ไหลผ่าน เดินป่าไปยังหุบเขาที่แทบจะมองไม่เห็นพระอาทิตย์ ชนเผ่าลีซูมีหญิงสวยเหมือนผีเสื้อ เพราะสิ่งที่สวมใส่มีหลากสีสรร ต้มยำทำให้ต่อมรับรสทำงานด้วยความหรรษา ประเพณีล้วนงามตา...ผมอยากแต่งงานกับประเทศไทย.